Benedykt Labre nie założył klasztoru ani nie zbudował świątyni. Wziął kij, podrzucony chleb i wyszedł z domu. Tysiąc kilometrów rocznie, przez trzydzieści lat — z Amettes do Rzymu, do Loreto, do Composteli, z powrotem. Spał w rowach, pod arkadami, na schodach bazylik. Jedyne co miał, to drogę.
To nie jest medytacja o biedzie — to medytacja o lżejszym bagażu. Labre pokazuje, że człowiek potrzebuje mniej, niż myśli. Że własne cztery ściany mogą być ciężarem, jeśli dusza woła wyjść. Że pytanie „dokąd idę" jest ważniejsze niż „gdzie mieszkam". Że kompas to nie rzecz, lecz kierunek serca.
Kiedy czujesz, że wszystko cię przygniata — praca, plany, oczekiwania, hipoteka, twój własny dach nad głową — weź ten medalik. Nie po to, żeby wyrzec się domu. Po to, żeby pamiętać: jesteś tu przejściem. Droga jest starsza niż ściany.