Najprostszy z talizmanów: sam krzyż, bez ozdób. Znak, który chrześcijanie rysowali w katakumbach, gdy słowo mogło kosztować życie. Zoroaster nazywał go znakiem życia. Konstantyn widział go w słońcu przed bitwą pod Mulwijskim Mostem i kazał napisać: In hoc signo vinces — „W tym znaku zwyciężysz”.
Krzyż Zbawiciela nie jest amuletem. Jest wyznaniem. Powiedzieć „Per crucem ad lucem” — „Przez krzyż do światła” — to przyjąć, że droga do zmartwychwstania prowadzi przez Kalwarię. Nosić go na sobie to przyznać: nie uciekam przed cierpieniem, bo wiem, że ono nie jest ostatnim słowem.
To talizman dla tych, którzy noszą swój krzyż nie jako ciężar, lecz jako znak rozpoznawczy. Idź za Mną — mówi Pan. Krzyż jest odpowiedzią.